Planowane na styczeń 2026 r. wprowadzenie zakazu stosowania kubków jednorazowych zawierających tworzywa sztuczne we Francji zostało przesunięte na 2030 r. Taką decyzję w dniu 30 grudnia 2025 r. podjął francuski rząd, uwzględniwszy ocenę techniczną, z której wynikało, że w perspektywie krótkoterminowej nie ma alternatywnego rozwiązania, które można by wdrożyć na skalę przemysłową.
Zmiana terminu to efekt braku dostępu do rozwiązań alternatywnych, które można zastosować na skalę przemysłową
Odroczenie nowego prawa wprowadzono w ostatnim momencie przed rozpoczęciem jego obowiązywania, czyli przed 1 stycznia 2026 r. Podczas gdy branża przygotowywała się do tego od ponad trzech lat, francuskie Ministerstwo Transformacji Ekologicznej zdecydowało się przedłożyć do konsultacji projekt rozporządzenia proponującego odroczenie zakazu. Ostatecznie został on zaakceptowany przez francuskie władze.
Decyzja oparta na raporcie technicznym DGPR
Ta zmiana jest związana z raportem sporządzonym przez Direction Générale de la Prévention des Risques (DGPR) w listopadzie 2025 r. Zgodnie z dokumentem rozwiązania techniczne pozwalające na wyeliminowanie tworzyw sztucznych z kubków jednorazowych, zwłaszcza tych z barierą polietylenową, nie są wystarczająco dojrzałe, aby można je było wdrożyć na skalę przemysłową.
Dekret z 2021 r., zgodny z europejską dyrektywą w sprawie produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych (SUP) z 2019 r. oraz z francuską ustawą Antigaspillage pour une économie circulaire (Agec), wyznaczył ścieżkę stopniowego ograniczania zawartości tworzyw sztucznych. Aktualnie obowiązuje – wprowadzone od 1 stycznia 2024 r. – dopuszczenie do obrotu wyłącznie takich kubków jednorazowego użytku, które zawierają maksymalnie 8% tworzyw sztucznych.
Rozwiązania zaawansowane, ale nadal niedoskonałe
Z myślą o zastąpieniu folii plastikowych oceniono kilka rozwiązań technicznych. Raport DGPR klasyfikuje technologie według ich poziomu dojrzałości technologicznej.
Do najbardziej zaawansowanych procesów należą wodne powłoki z polimerów syntetycznych, takich jak kopolimery akrylowe lub styrenowo-butadienowe. Ich poziom rozwoju uznaje się za zaawansowany, ale materiały te nadal są definiowane jako tworzywa sztuczne w sensie prawnym, a ich recykling nie jest zagwarantowany na powszechną skalę.
Technologie w fazie pilotażowej
Inne procesy nadal znajdują się w fazie eksperymentalnej. Osadzanie zolu krzemionkowego stanowi skuteczną barierę dla wody i tłuszczu, ale wymaga dodania kleju do uszczelnienia, co ogranicza jego zastosowanie w opakowaniach przestrzennych 3D. Jego poziom dojrzałości ocenia się jako średnioterminowy. Chemiczne szkło glinowe, wytwarzane metodą osadzania z fazy gazowej, umożliwia produkcję bardzo cienkich warstw, ale nie zostało jeszcze zatwierdzone do kontaktu z żywnością.
Technologia Janus, oparta na materiałach pochodzenia biologicznego, została wdrożona na przemysłową skalę przy produkcji peletu, ale nie została jeszcze dostosowana do produkcji kubków. Dodatkowo opracowywane są techniki zgrzewania ultradźwiękowego, aby zrekompensować brak możliwości zgrzewania niektórych alternatywnych materiałów, chociaż same w sobie nie stanowią one rozwiązania.
Opracowano na podstawie informacji serwisu PrintIndustry.news
